متن سخنرانی بابک یزدی در مراسم 27 امین سالگرد قتل عام 67 در تورنتو

 

رژیم همان رژیم هست توازن قوا عوض شده است

دوستان گرامی سلام ،

از طرف برگزار کنندگان ، از جمله کانون خاوران یک دفعه دیگه به تک تک شما عزیزان  خوش آمد میگم.

همانطور که می دونید رژیم اسلامی از روز اول روی کار آمدنش تا کنون تنها و تنها با سرکوب یعنی زندان ، شکنجه، اعدام و سنگسار و... تونسته به حیات ننگین خودش ادامه بده.

اگر بخوایم شمه ی کوچکی از عملکرد و به قول گفتنی کارنامه ی این رژیم را مرور کنیم. می بینیم همانطور که در اسلاید ها هم دیدید از اعدامهای پشت بام  مدرسه ی علوی و وابستگان رژیم سابق شروع شد. و سپس سرکوب زنان و حجاب اجباری گله های حزب الله، با چوب و چاقو چماق. یا روسری، یا توسری، تا سرکوب مردم کردستان و ترکمن صحرا، سرکوب و قلع و قمع بیشتر نیروهای سیاسی، سرکوب قیام آمل، اعدام های دهه ی 60 که روزانه ده ها و در مواردی صدها مجاهد و کمونیست را فقط به دلیل داشتن اطلاعیه ای و یا نشریه ای کشتند. قتل عام مردم در قارنا و قله تان. قتل عام هزاران مبارز مجاهد و کمونیست در تابستان 67 فقط با چندین سئوال که اتهامت چیه؟ اگه فقط میگفت مجاهد اعدام میشد. و یا از کمونیستها سئوال می کردند مسلمانی؟، نماز می خوانی؟ جریان سیاسی تو محکوم می کنی؟ و... در ازای هر کدام از این سئوالها اگه پاسخ منفی بود به سمت چپ یعنی اعدام هدایتشون می کردند. ، کشتار و اذیت و آزار بهائیان و کشیشان مسیحی، گورهای دسته جمعی و قتل های زنجیره ای و ترور های خارج کشور و سرکوب قیام مردم در 88 و کهریزک ها،. بگیرید تا اعدام مبارزین و مخالفین در بلوچستان، خوزستان و کردستان و آذربایجان و سراسر ایران.  یکی ازتازه ترین جنایات رژیم هم کشتن کمونیست مبارز و شجاع و سازش ناپذیر شاهرخ زمانی فعال جنبش کارگری  در ماه گذشته در زندان رجایی شهر بود.

و اما از طرف دیگه مبارزه ی مردم در این سی وهفت سال یک لحظه تعطیل نشده و به اشکال مختلف در جاهای مختلف ادامه داشته.

جنبش های مختلف مردم، از جنبش زنان، جنبش دانشجویی، معلمان، پرستاران و به ویژه جنبش کارگری به اشکال مختلف تداوم داشته است.

از همان روز اول در برابر عربده ی گله های حزب الله که یا روسری یا توسری زنان مبارز ما به خیابون ریختند و فریاد "نه روسری ، نه توسری، آزادی و برابری" را سردادند. و اینکه "ما انقلاب نکردیم تا به عقب برگردیم".

 مردم در کردستان و ترکمن صحرا شوراهای خودشون را درست کردن و به کمک نیروهای سیاسی دست به مقاومت جانانه زدند. در سیرجان مردم چوبه های دار را برسر اعدام کنندگان خراب کردند. در اوج جنایت رژیم در یزد مردم جنازه ی یکی از رهبرانشون را که در گورستان "کفار" خاک کرده بود را درآوردند و چند هزار نفر با شعار "مرگ بر خمینی"   در کنار شهیدان انقلاب عزیزشون را به خاک سپردند.

در سال 88 بیش از 4 میلیون نفر در تهران با شعار "مرگ بر دیکتاتور" به خیابان آمدند و بعد بخشا گفتند "موسوی بهانه است کل رژیم نشانه است". متاسفانه مردم رهبر نداشتند و رهبرانی که بودند رژیمی و سازشکار بودند. فرمانده سپاه گفته بود چهار منطقه آزاد شده اگر به هم می پیوست تهران سقوط میکرد.

رژیم اعلام می کنه سالیانه بیش از یک میلیون بد حجاب و اخیرا که دیگه بی حجاب دستگیر می کنه و اخطار میده و ...

اعتصابات کارگری شاید میشه گفت تعدادش درچند ماه اخیر  بیش از کل 37 سال عمر رژیم است.

مادران خاوران هر سال سعی کرد ه اند یاد عزیزانشان را به اشکال مختلف گرامی بدارند و شمه ای شو  اینجا دیدید.

 در مراسم خاکسپاری شاهرخ زمانی هم دیدیم که نزدیک به هزار نفر از سراسر ایران جمع میشند و 7 جریان کارگری آن پیامهای شور انگیز را میدند.

در داخل زندانها مبارزه مستقیم و علنی با رژیم ادامه داره.

دوستان، اگر رژیم اسلامی الان نمی تونه مانند سالهای 60 جنایت کنه، به دلیل رام شدن و لیبرال شدن و یا به خاطر خاتمی و موسوی و روحانی نیست.

اتفاقا هر بار رژیم با بحرانی مواجه شد ه و مجبور به سرکشیدن جام زهری شده فشار بیشتری به زندانیان سیاسی آورد. قتل عام 67 در دوران موسوی بود. قتل های زنجیره ای در دوران خاتمی و اعدامهای دوره روحانی چند برابر شده است. ( 800 اعدام در ظرف 10 ماه ی اخیر). ولی توازن قوای مردم و رژیم فرق کرده است.

تنها به خاطر مبارزه ی مردم، بالا بودن سطح توقع مردم، و فشار مبارزه اجتماعی هست که رژیم مجبور به عقب نشینی هایی شده است. این مبارزات باید چنان متشکل و متحزب و یک پارچه و گسترده و سازمان یافته بشه تا مردم دوباره در زندانها را به روی تمامی زندانیان سیاسی مثل زمان شاه باز کنند.

و بر ویرانه های این رژیم، آزادی و برابری و خوشی و شادی و رفاه  و آسایش و خوشبختی برای مردم به ارمغان بیارند به امید آن روز.

موفق باشید.